روزانه 120 تن زباله بدون هيچ گونه عمليات دفن در محل رهاسازي و اغلب سوزانده مي شود. شيرابه ی بسیار سمی زباله ها به زمين هاي کشاورزي، آب هاي زيرزميني و رودخانه ي کالشور و دود حاصل از سوختن شان به ريه ي مردم شهر سبزوار نفوذ می کند.

در سبزوار- در دومين شهر بزرگ خراسان- هيچ چيزي به مفهوم تفکيک از مبدا و بازيافت وجود ندارد.

نمایی از زباله گاه سبزوار 

 نيشابور:

 مشکلات زباله گاه را می توان خلاصه کرد در : تخليه غير اصولي زباله هاي بيمارستاني در زباله گاه، نفوذ شيرابه اسيدي زباله به اراضي اطراف، تردد دام‌هاي اهلي و تغذيه آن‌ها از زباله‌ها، وجود سگ‌هاي ولگرد، و وجود افراد زباله‌گرد در پي بازيافت غير بهداشتي زباله.

نمایی از زباله گاه شهر کاشمر

 قوچان:

 در کنار همان مشکلات آشنایی که در مورد زباله گاه مشهد، سبزوار و نیشابور عنوان شد، فاضلاب انساني، زباله ی واحدهاي صنعتي، بيمارستان‌ها و کشتارگاه نیز در زباله گاه این شهر رهاسازی می شوند.

در خرو، شهر فيروزه، قدمگاه، تربت حيدريه، تربت جام، تربت حیدریه، سرخس، کاشمر و ... نيز اوضاع به همين منوال است و چه بسا بدتر از این. در 57 درصدزباله گاه هاي موجود در استان، زباله ها به صورت غير اصولي دفن مي شوند.

وضعیت زباله گه های ما یک پیام بیشتر ندارد: تمام آن بيست و سه ماده و نه تبصره که در روز يكشنبه بيستم  ارديبهشت ماه يكهزار و سيصد و هشتاد و سه به عنوان قانون مدیریت پسماند در مجلس شوراي اسلامي  تصويب شده وسپس به تاييد شوراي نگهبان رسيده است، یک دروغ خوشایند پوشالی است که مشخصا تا اجرایی شدن هزاران کیلومتر فاصله دارد!

به یاد بیاوریم که هر تن زباله 400 تا 600 ليتر شيرابه و 400 مترمكعب گاز گلخانه‌اي تولید می کند. حصبه،‌ كزاز، ‌بيماري‌هاي انگلي، سالك، فلج اطفال و ...  بیماری هایی هستند که زباله گاه های نا به سامان به ساکنین شهرها و روستاها هدیه می کنند. مشکل فقط آلودگی و پلشتی و هر چه بیشتر زشت کردن زمین نیست؛ در حقیقت با این شیوه ی غیرمسئولانه در برخورد با زباله ها، روز به روز سهم آیندگان از منابع پایه را کم و کمتر می کنیم. فکر می کنید بدون بازیافت و مصرف دوباره، این سرزمین تا چند سال قادر خواهد بود نیازهای اولیه ی فرزندان ما را فراهم کند؟

هر یک ما به اندازه مسئول محیط زیست و کارشناس بهداشت محیطی که از کنار حجم بزرگی آلودگی های گوشه ی شهرش بی تفاوت می گذرد و وظیفه اش را در همان حد و حدود صدور اخطاریه محدود می کند و به اندازه شهرداری که اهمیتی برای مسائل محیط زیست قائل نیست، مقصریم و شاید سهم مان در آزردن زمین بیش از آنهاست؛

به استناد آمار، مردم ایران، در مصرف و دور ریختن در جهان سرآمدند؛ به طور ميانگين توليد روزانه زباله به ازاء هر فرد درجهان 250 تا 300 گرم و در ايران 600 گرم و در مشهد یک کیلوگرم است. میزان مشارکت مردم در تفکیک زباله از مبدا در شهرهای کوچک هیچ و در شهرهای بزرگ از ده درصد هم کمتر است و فاجعه بارتر از آن این است که نریختن زباله در طبیعت هنوز برای بسیاری از مردم ما غیرعادی است!

با ادامه ی خودخواهی ها و کوتاه نگری هایمان، فکر می کنید بچه های آینده ی این سرزمین هیچ موجودیتی به نام " زمین پاک " خواهند داشت؟

مدیریت زباله از خانه های ما آغاز می شود؛ از آن لحظه ای که از سر عشق و دلسوزی و برای همیشه پاک ماندن آب، هوا و خاک سرزمین مادری مان، تصمیم می گیریم چه طور زندگی کنیم؛ مصرف و دورریختن و زشت تر کردن هر چه بیشتر زمین یا کمتر مصرف کردن و جدا سازی زباله ها و پاک نگه داشتن یگانه زمینی که برای زندگی داریم؟

آهوهای شیراحمد- سبزوار