توربین های بادی با آن هیبت غول آسای سپیدشان برای اکثر مردم جذاب اند؛ دیدنشان انگار همان حس شیرینی را در ما می آفریند که فرفره های رنگی دوران بچگی برایمان داشت؛ فقط این ها اندکی بزرگترند...

تصور این که با استفاده از آسانسور از داخل یکی از این توربین های غول آسا بالا بروی و از اتاقک شیشه ای که درست زیر پره های توربین جاسازی شده نمای کاملی از شهرت را ببینی برای خیلی ها جذاب است. و رویایی. اما این رویایی ست که برای ساکنان ونکوور به حقیقت رسیده است.

توربین بادی مستقر در این منطقه که آن را the eye of the wind می نامند دارای اتاقکی است که 36 بازدیدکننده را در خود جای می دهد. از این اتاقک شیشه ای تمام شهر ونکوور با بندرگاه شلوغش، کوهستان Coastal و منظره ی وسیعی از صحرا قابل مشاهده است. قله های پوشیده از  برف بکر در جنوب شرقی، کوه گاری بالدی در سمت شمال، جزیره ی ونکوور، جزایر سان جوان و کوهستان المپیک در قسمت غرب و جنوب غربی بخش های دیگری از این چشم انداز 360 درجه ای منحصر به فرد بر فراز قله ی سه هزار متری گراوس مانتین را تشکیل می دهند.

این- به تجربه ی تماشای جهان از حباب شیشه ای یک هلی کوپتر شبیه است؛ با این تفاوت که این یکی 30 بار بزرگتر است. بودن در این فضا در حقیقت به راه رفتن بر روی باد می ماند.

در این بازدید مهیج، یک راهنمای تور با تجربه گروه 36 نفره بازدیدکنندگان را همراهی می کند.

بازدید کنندگان بعد از پرواز بر فراز باد، کوهستان گروس مانتین را ترک می کنند در حالیکه این توربین غول آسای سفید یک تلنگر کوچک به سمت ذهنشان فرستاده است: با استفاده از تغییرات کوچک قابل لمس در شیوه ی زندگی می شود در زمین عاقلانه زندگی کرد و از مواهب بی نظیرش سال ها و سال ها بهره برد.

آیا زمان آن فرا نرسیده که به سودمندی توربین های بادی- به عنوان هدیه ی پاکیزه ای برای زمین- ایمان بیاوریم؟

این نمایی از توربین های بادی بینالود است؛

مردم کنجکاو در نزدیکی محوطه ای که این توربین ها واقع شده اند ترمز می کنند و چرخش آن پره های 36 متری را از دور به تماشا می نشینند.

این می تواند ثابت کند که چرا کانادایی های باهوش به فکر استفاده های گردشگری از این توربین ها افتاده اند.

پی نوشت:

فکر می کنید برای حذف آلودگی صوتی این توربین ها چه فکری کرده اند؟